Nieuws
Vandaag (1 september) is de bus met de nieuwe groep Russische kinderen aangekomen in Zwijndrecht.
Hieronder alvast een paar foto's
De afgelopen maanden zijn we hard bezig geweest met de voorbereidingen voor de komst van een nieuwe groep kinderen. Bij het schrijven van dit artikel (medio juni) kunnen we met veel plezier vertellen dat nagenoeg alles rond is.
Dit jaar komen de kinderen uit de dorpen Kabaki, Mezdoelesje, Podkraitsji en en Celetsj, alle vier gelegen in de regio Berosa. Met de kinderen komen de juffrouwen Tamara en Tanya (tolk) mee.
We hebben genoeg gastgezinnen die de kinderen en begeleiders willen opnemen in hun gezinnen;
De kinderen zijn, zoals ook in de afgelopen jaren, weer van harte welkom in "De Wentelwiek" waar weer een klaslokaal zal zijn ingericht en waar de vrijwilligers staan te popelen om hun ondersteuning aan het project te leveren;
Het programma is in concept gereed en bevat onder meer weer een schoolreisje, de gymlessen bij O&O, de bijbel- en verkeerlessen, het koekjes bakken, de crea-middagen en het gezamenlijk zwemmen. Door de Rotaract zal invulling worden gegeven aan een gezinsontmoetingsdag. Uiteraard is er weer een kledingbeurs en afscheidsavond bij Florensis, worden we weer welkom geheten door de burgemeester op het Gemeentehuis en zal er een welkomst- en afscheidsdienst in de kerk zijn. Hou de website in de gaten voor verdere details van het programma;
Ook financieel lijken we de begroting dicht te hebben. We hebben diverse bijdragen mogen ontvangen waarbij de bijdrage van het Dirk Bos Fonds van € 5.000 en de ontvangen cheque van het Lions kennisconcours van € 7.500 de uitschieters zijn. We zijn nog niet helemaal rond, dus schroom niet als je ideeën hebt of middelen wil geven !
Kortom : Er is al heel veel werk verzet en we zijn er klaar voor. De komende weken worden de laatste details ingevuld, gaan we genieten van onze vakanties en met veel genoegen uitzien naar de komst van de kinderen !
Als werkgroep hebben we besloten weer een nieuwe groep kinderen uit te nodigen. Ons verzoek om het bezoek iets in te korten is ingewilligd en de groep komt op 1 september 2010 en vertrekt op 16 oktober 2010 (dus een ruime 6 weken).
Vol energie pakken we de organisatie weer op en we zijn er van overtuigd dat we het ook nu weer allemaal georganiseerd krijgen.
Het eerste wat geregeld moet worden zijn uiteraard de gastgezinnen, dus ….. verspreid het nieuws en schroom niet om te bellen met een van de werkgroepleden als je geïnteresseerden hebt of bent. !!!
Medio augustus 2008 is er weer een vrachtwagen nokkie vol geladen. Op drie muizen na kon er echt niets meer bij. De wagen had (ongeveer) de volgende lading:
161 computers
4 grote printers
314 tafeltjes, waaronder diverse bureau's voor leerkrachten en grote groepstafels
404 stoeltjes, waaronder diverse grote bureaustoelen voor leerkrachten
enkele kasten
Een prachtig resultaat met grote dank,aan ieder daarbij voor het stikkeren, sjouwen en laden en in het bijzonder speciale dank aan Arie Offerman, Ton Jille en directie PCO voor het beschikbaar stellen van het materiaal.
Net zoals het transport van begin 2008 heeft het weer de nodige voeten in de aarde gehad om de goederen op bestemming te krijgen. Uiteindelijk zijn ze aan het einde van het jaar bij onze scholen afgeleverd en bijgaande foto’s laten zien hoe de school in Kabaki met de meubelen en computers is opgeknapt.
Plamja (vlam) is een uitgave van de werkgroep Zwijndrecht van Stichting Rusland Kinderhulp en verschijnt minimaal 1x per jaar.
De nieuwe Plamja van april 2008 is hier als pdf te downloaden (ca. 1.6 MB). De inhoud is ook hieronder te vinden.
Afgelopen donderdag 28 februari 2008 was voor ons de grote dag. Een mega grote vrachtwagen heeft alle meubelen opgehaald. De combinatie van een grote vrachtwagen en heel efficient laden heeft ervoor gezorgd dat alles mee is gegaan ! Elke m2 is gebruikt.
We hebben geladen:
350 stoeltjes
320 tafeltjes
10 grote bureaus voor leerkrachten
100 computers.
08.30 uur was de vrachtwagen er bij Hamer Plant aan de Bruinelaan. Daar zijn de 100 computers geladen en ongeveer 70 setjes van De Notenbalk en extra stoeltjes van De Margrietschool.
Tegen 10.00 uur waren we bij het Accoord. Daar ging het echt als een speer. Hier hadden we heel veel hulp. Om 12.00 uur zat alles er al in en is De vrachtwagen weer vertrokken naar Hollandscheveld. Daar zijn de laatse m2 gevuld met dozen kleding en schoenen waarna de vrachtwagen op vrijdag is vertrokken naar Wit Rusland. Zondagochtend zijn de papieren in Brest in orde gemaakt waarna de vrachtwagen aan het einde van deze dag is gelost. Alle spullen zijn in een depot geplaatst waarna de douane alles gaat registreren. (Zie foto's hieronder) Vooral de computers leveren een hoop werk op omdat alles wordt genoteerd, typenummers, serienummers etc.
Het zal ongeveer 5 weken duren voordat alle spullen vrij worden gegeven en de scholen bericht krijgen dat ze de spullen mogen komen ophalen.
Bijgaand een artikel in het Hier Zwijndrecht met een foto: deel 1 - deel 2.
Iedereen nogmaals super bedankt voor al jullie medewerking!
De volgende groep kinderen komt waarschijnlijk in 2010 naar Zwijndrecht.
PLAMJA
Plamja (vlam) is een uitgave van de werkgroep Zwijndrecht van Stichting Rusland Kinderhulp en verschijnt minimaal 1x per jaar.
Hieronder de artikelen uit de laatste plamja:
Praeses praatjes
Schoolmeubilair en computers naar Wit Rusland
Als angsten goed ideeën worden
Konkurs, Barbie en nog meer ………
Vol verwachting klopt ons hart
Zeven weken op een heel jaar ………
Twee hele leuke meiden
Da Moi
Resultaten landbouwprojecten 2007
Op reis!
Het is ondertussen al weer meer dan een half jaar geleden dat mijn gezin tijdelijk werd uitgebreid. Na in de afgelopen jaren een viertal meisjes en een lerares te hebben gehuisvest kregen we ditmaal een tolk/leraar te gast.
Alexei was samen met Sasja de begeleiding van de groep kinderen die het afgelopen jaar in september en oktober in Zwijndrecht en omgeving verbleven.
In deze Plamja staan diverse verslagen van de gastgezinnen waar deze kinderen verbleven. Hieruit is te lezen dat het project met ups en downs gepaard is gegaan, echter per saldo weer een hele waardevolle periode voor een ieder is geweest waarin weer vele warme relaties zijn ontstaan. Voor ons als werkgroep was de conclusie dat dit 7e rehabilitatieverblijf wederom geslaagd was. Naast het succes moet echter ook geconcludeerd worden dat het raadzaam is om niet binnen een te korte tijdspanne kinderen uit dezelfde dorpen te laten overkomen. Sommige kinderen waren vooringenomen en hun verwachtingen waren geregeld te hoog. Alle verhalen van de groep kinderen van twee jaar geleden hadden hen dermate beïnvloed dat dit geregeld binnen gezinnen tot botsingen leidde. Over het inplannen van een nieuwe groep kinderen hebben we als werkgroep afgesproken dit vooralsnog pas in 2010 of later te laten plaatsvinden.
Voor 2009 overwegen wij om deel te nemen aan een CIT-project. In Wit Rusland is de vereniging Children in Trouble (CIT) actief met de hulp aan kinderen die lijden aan kanker ten gevolge van de ramp met de kerncentrale. Momenteel staan rond 4.900 aan kanker lijdende kinderen bij CIT ingeschreven en ieder jaar komen er zo'n 200 bij. De kinderen zitten allemaal in langdurige behandeltrajecten in de hoop op herstel. De combinatie van een sterk groeiend aantal kinderen met de langdurige behandeltrajecten dreigt CIT boven het hoofd te groeien. De Stichting Rusland Kinderhulp (SRK) heeft besloten CIT hierin de helpende hand te bieden. Voor meer informatie over CIT verwijs ik naar het contactblad 2008 van de SRK en de website www.childrenintrouble.nl.
In het voorwoord van de vorige Plamja ben ik uitgebreid ingegaan op de landbouwprojecten die wij financieren bij de scholen van Sugopol, Murava en Rovbitsk. Deze projecten waren zeer geslaagd en hebben geresulteerd in een flinke oogst (De feitelijke resultaten staan verderop in de Plamja weergegeven) waardoor de scholen de afgelopen winter voldoende aardappels en groenten voorradig hadden om de kinderen elke dag van een warme maaltijd te voorzien. Als werkgroep zullen wij de financiële ondersteuning voor 2008 continueren en verdubbelen.
In februari was het dan eindelijk zo ver. Na het nodige uitstel en hobbels te hebben genomen is dan voor het eerst een goederentransport door ons geregeld. Naar de eerder genoemde scholen zijn computers, bureaus, tafels en stoelen gebracht. Het geheel heeft enorm veel voeten in de aarde gehad maar door de vasthoudendheid van Arnold en Wim-Arie is het gelukt en we zijn voornemens om rond de zomervakantie een nieuw transport te organiseren. Met de kosten van een transport is circa € 4.000 gemoeid. Geld wat we middels sponsors binnen moeten krijgen. Het eerste transport is volledig gefinancierd ……… voor het tweede transport zoeken we nog sponsoren, dus als er suggesties zijn of particulieren/ bedrijven er aan willen bijdragen, schroom niet !
Aan het einde van deze maand, op koninginnedag, gaan wij met 25 personen met de trein een 6-daags bezoek brengen aan Wit Rusland. We reizen gezamenlijk naar Brest vanwaar een ieder zelfstandig verder reist. Mijn beide jongst dochters vergezellen mij en wij zullen naast het bezoeken van Alexei en onze "families" ook een bezoek brengen aan de scholen van Rovbitsk, Murava en Sugopol. De afspraken met de directeuren staan al en ik ben zeer benieuwd hoe a) de tuinen er bij liggen en b) de inrichting van de klaslokaal zal zijn met hun nieuwe meubels. Uiteraard maken wij foto's en zullen wij een verslag weergeven op onze website.
Ik wens jullie veel leesplezier !
Kees van Herpen
Donderdag 28 februari jl. is er een grote vrachtwagen volgeladen met computers en schoolmeubilair. Deze tjokvolle vrachtwagen is een dag later naar Wit Rusland vertrokken. De spullen zijn in de buurt van Brest in depot gezet. Zodra alles door de douane is geïnventariseerd en is vrijgegeven worden de spullen verdeeld onder de scholen van Murawa, Sugopol en Rovbitch.
Op 28 februari om 08.30 uur was de vrachtwagen bij het 1e adres aan de Bruinelaan bij Hamer. Daar zijn 100 computers, 70 setjes van basisschool De Notenbalk en extra stoeltjes van De Margriet geladen.
Tegen 10.00 uur de 2e lading bij basisschool Het Accoord. Daar ging het echt als een speer dankzij de vele hulp die hier aanwezig was om te helpen bij het sjouwen uit de school en het laden van de vrachtwagen. Om 12.00 uur zat alles er al in en is de vrachtwagen weer vertrokken naar Hollandscheveld. Daar zijn de laatste m2 gevuld met dozen kleding en schoenen waarna de vrachtwagen op vrijdag is vertrokken naar Wit Rusland. Zondagochtend zijn de papieren in Brest in orde gemaakt waarna de vrachtwagen aan het einde van deze dag is gelost. Alle spullen zijn in een depot geplaatst waarna de douane alles registreert. Vooral de computers leveren een hoop werk op omdat alles wordt genoteerd: typenummers, serienummers etc.
Het zal ongeveer 5 weken duren voordat alle spullen vrij worden gegeven en de scholen bericht krijgen dat ze de spullen mogen komen ophalen.
De combinatie van een grote vrachtwagen en heel efficiënt laden heeft ervoor gezorgd dat alles mee is gegaan wat ons door de scholen is aangeboden. Elke cm2 is gebruikt.
We hebben geladen: 350 stoeltjes, 320 tafeltjes, 10 grote bureaus voor leerkrachten en 100 computers.
In juli dit jaar is er nog een transport gepland. Als alles goed gaat krijgen we weer een vrachtwagen vol met computers en tafels en stoeltjes van basisschool De Bron en De Notenbalk.
Arnold van Die
Begin dit jaar viel Hier Zwijndrecht bij ons op de mat.
Op de voorpagina stond een artikel waarin gastgezinnen werden gevraagd die voor een periode Russische kinderen in hun gezin wilden hebben.
Mijn vrouw had het er al een paar keer over gehad om dat eens te doen. Nu dat onze kinderen de "juiste" leeftijd hebben om die kinderen in ons gezin op te nemen was het moment daar, zou mijn vrouw denken. Enige paniek maakte zich van me meester door dit artikel. Ik wist dat ze erover ging beginnen als ze dit artikel zou lezen. Ik wist ook dat ze deze krant zou lezen en ging koppensnellen. Even de foto's in de krant bekijken en of er nog aanbiedingen in stonden waar we ons voordeel uit konden halen.
Het eerste wat in mij opkwam was: "Wat ga ik met die krant doen?". Zou ik hem gebruiken om in de kattenbak te leggen? Helaas, geen kat in huis te bespeuren. Wel twee honden, maar die kunnen er niets mee.
Toch maar gewoon op tafel laten liggen en afwachten of ze hem leest.
Ik moest direct aan mijn opa denken. Die wilde nog geen Rus in de achtertuin hebben en dan nemen wij er twee in huis! Uiteindelijk de beslissing genomen en toch maar die krant laten liggen.
Na het eten pakte mijn vrouw de krant en ik wachtte in spanning af.
Zou ze er overheen lezen dan was het opgelost. Opeens riep ze: "René!!!" Zou ze gezien hebben dat de ijsbergsla in de aanbieding was of had ze het stukje gelezen? Gespannen gaf ik haar antwoord. Het was toch het stukje over de Russen. "Je weet toch dat ik dat nog graag een keer wilde doen?" was haar betoog. Stoer en zonder enige emotie te laten zien vertelde ik haar dat ze dat maar moest regelen.
Op de kalender werd direct de informatieavond bijgeschreven.
Ik moest maar afwachten wat ze ermee ging doen. De informatieavond kwam steeds dichterbij. Zou ze het vergeten zijn of was ze tot inkeer gekomen? Het waren tenslotte wel die gasten die onze all-inclusive vakanties in Turkije lopen te vergallen. Niets was minder waar. De avond was daar en ze sleepte zelfs onze dochter mee. Gespannen wachtte ik af. Ze kwamen enthousiast terug. Zelfs de cursus Russisch gingen ze volgen.
De voorbereiding ging beginnen. De zolderkamer werd omgetoverd tot een gastenverblijf. Het was afwachten tot ze kwamen, maar natuurlijk eerst nog zelf op vakantie. Dat hadden we tenslotte verdiend. Het werd snel 5 september en we gingen onze kinderen ophalen. Gespannen wachtten we af. De bus kwam en de kinderen stapten uit.
Op dat moment wist ik dat mijn vrouw er goed aan had gedaan en was ik blij dat ze het stukje had gelezen. Welke kinderen kregen wij? Zou het die jongen zijn die de trainingsbroek van zijn vader aan had? Of was het die andere jongen die ik ervan verdacht dat hij zijn haar zelf geknipt had?
Uiteindelijk was het dan zover. We werden naar voren geroepen en Alina en Alosja werden ook naar voren geroepen. Een goedgevoede jongen en een meisje dat wel erg klein was uitgevallen. Zou ze wel een jaar of negen zijn?
Na de toespraak stapten ze in en gingen naar ons "dom".
Thuis aangekomen de kleine tasjes uitpakken. Nog even snel naar de winkel voor een pyjama en een tandenborstel. Die zaten namelijk niet in de tas.
De taalstrijd begon. De gasten spraken alleen Russisch en de korte cursus was onvoldoende om eens lekker te babbelen. Met handen en voeten kwamen we een heel eind en de belangrijkste Nederlandse woorden waren zo geleerd.
In de loop van de tijd kwamen we er achter dat we twee heel verschillende kinderen in huis hadden. Alosja zat het liefst achter de playstation of keek in horizontale toestand naar Nickelodeon. Af en toen had hij een aanval van beweging, echter deze was van korte duur. Het kijken bij een voetbalwedstrijd van onze zoon Mischa was al een behoorlijke cultuurschok voor hem.
Alina was een opgeruimd typetje. Die moest wat te doen hebben, stil zitten was er niet bij. Op de stoel, bij het aanrecht, broodtrommeltjes afwassen was voor haar een bezigheid die haar helemaal vrolijk maakte. Na enige tijd wilde ze zich zelfs de stofzuiger toe-eigenen. Ze tolereerde niet dat wij de stofzuiger ter hand namen.
We hebben een hele leuke tijd gehad met die kinderen. Af en toe een beetje leren omgaan met het "Jochem Meyer" gedrag van Alina. Maar dat went snel.
Ze hebben zich prima vermaakt en een hoop gezien. Het was een geslaagd avontuur. De dag dat ze naar huis gaan, hoe gaan we daar mee om? Ondanks dat het een leuke tijd was verlangden we ook wel weer naar het normale gezinsleven. We wisten ook dat het verlangen naar hun ouders behoorlijk moest zijn. De zaterdag was daar en met behoorlijk gevulde zware tassen brachten we ze naar de bus. Zouden we onze tranen kunnen bedwingen? Met een hand, een dikke zoen, een flinke brok in onze keel namen we afscheid van elkaar. Allemaal hadden we een blik in onze ogen van zouden we elkaar nog zien. Als het aan ons ligt gaan we zeker een keer kijken in het onbekende land van onze gasten.
Dan komt de vraag of er een stukje geschreven kan worden voor de Plamja.
Wat betekent dat toch, dat woord Plamja? Het antwoord was snel gevonden. Het betekent vlam. Wat zouden ze daar toch mee bedoelen?
Van Dale zegt: Min of meer tongvormig zichtbaar verbrandingsverschijnsel, kolom brandend gas. Dit zouden ze er toch niet mee bedoelen?
Als tweede stond: geliefde. Dat was het woord dat ik zocht!
Geliefde of beter gezegd geliefden. Alina en Alosja waren deze weken onze geliefden.
René, Conny, Rowena en Mischa Borgers
In het voorjaar was de eerste informatieavond van ons comité. Al onze kinderen zijn al lang de deur uit en getrouwd. Dus we hadden echt niet in ons hoofd om nog gastgezin te worden.
Om een lang verhaal kort te maken, een paar gastgezinnen vielen uit. Het eind van het lied was, dat wij Katja en Marina in huis kregen. Met een klein beetje Russisch zou het toch wel moeten gaan met de communicatie. Nou, die ging ook best, maar ze begrepen alles wat mijn vrouw zei en daar was geen woord Russisch bij.
Toen ze in hun kamer de kleren hadden uitgepakt mochten ze ook de douche zien. Marina wilde direct douchen, en dat is daarna ook nooit een probleem geweest. ( Afgezien dan van die ellendige haarbeestjes!)
Er gingen nu ongewone dingen gebeuren. De bal kwam bij de buren in de tuin. Dat was in geen 20 jaar gebeurd. Het was trouwens geen ramp, want de buren leefden heel leuk mee.
Ze begonnen al vrij gauw te wennen. Katja kwam een keer huilend de trap af. Mijn vrouw liep gelijk de kamer uit naar haar toe. Maar…….grapje! Ze begon te lachen, want ze wilde ons voor de gek houden. Ze lazen om beurten uit de grote Kinderbijbel aan tafel. Maar 's avonds uit de kleinere, als afsluiting van de dag. En dan nog even "iegrat, minoetpet". (nog even spelen dus). Het kookwekkertje werd even afgesteld om de tijd in de gaten te houden. Tot Marina bedacht dat ze zelf het wekkertje ook kon afstellen, en toen werd het natuurlijk een beetje later. In week 7 werden we gewaarschuwd dat er een Konkurs kwam. Een wedstrijd voor ons met 8 onderdelen. En dat hebben we geweten. We moesten touwtje springen, blokjes lego opstapelen tot een toren, een volksdansje doen, een hond tekenen enz. We hebben de volgende dag onze Wit-Russinnen teruggepakt met een Konkurs. Ze moesten een gymnastiektest doen, sjoelen, trekbiljart, op schilderkarton met waterverf een tekening maken ( dat hadden we al eens gedaan), een bloemstukje maken, enz..
Barbie! Dat was het einde. Ze kregen hun Barbie de eerste zaterdag en ze hebben ermee gespeeld tot de laatste dag. "Barbie douche"was een feest. Dan kregen ze een bakje water, een beetje zeep en dan werd Barbie gewassen. Ze hebben eindeloos het haar gewassen en weer opgekamd.
Ze zijn gegroeid, want Marina was drie kilo aangekomen en Katja anderhalf. We hopen dat ze gezonder weer naar huis gingen. Ze gingen ook rijker naar huis. Niet alleen met de kado's.
Ze baden zelf het Onze Vader, en ze hebben om zo te zeggen twee Kinderbijbels stukgelezen.
En dat gaat ook mee naar huis. We missen ze wel een beetje………Maar de post en de telefoon zijn gewillig.
Rie en Pim Sies
Voor de zomervakantie van 2007: opvang van twee Russische kinderen? Ja maar, moet ik dan mijn kamer af … Of: we hebben maar zes stoelen aan tafel … Of … Dus was het een tijdje wikken en wegen. En aan tafel met ons gezin een aantal stemrondes. Zo kwamen we met elkaar achter de "voors en tegens".
En toen waren we eruit: We zouden het doen! Dit betekende voor ons dat we in ons huis voor een periode van bijna acht weken gastvrij plaats zouden maken voor twee Russische kinderen. Voor onze kinderen van 15, 14, 11 en 8 jaar zou het o.a. gaan betekenen, dat zij de aandacht van pa en ma zouden moeten delen. En hoe waar dat zou worden … konden we toen nog niet inschatten.
Vijf september 2007 klopte ons hart vol verwachting. Wie zouden wij mee naar huis krijgen? En: jongens of meisjes?
Het werden twee jongens van negen jaar (bijna 10) waarvan de één een stuk vrijmoediger uit zijn ogen keek dan de ander. In de auto werd dat al duidelijk, want mijn stemgeluid werd al snel achter me gekopieerd. Enerzijds komisch om aan te horen, anderzijds vroeg ik me af wat ik nog meer allemaal te horen zou krijgen. Als gastouder word je natuurlijk ook bekeken. Dit was het begin van een periode die we niet snel zullen vergeten.
We merkten al snel dat we twee jongens in huis hadden gekregen met een gebruiksaanwijzing. En die was niet meegeleverd: die moesten we zelf zien te vinden.
Alosja was de vrijmoedige, had een enorm stemgeluid en was overduidelijk aanwezig. Stilzitten was voor hem een crime en kostte hem de nodige moeite. Hij had twee liefdes: skaten en computeren. Toen Alosja kwam had hij nog nooit op skates gestaan. Binnen een mum van tijd kon hij er mee uit de weg en moest je ook uit de weg, want anders ging hij dwars door je heen (leren remmen kostte meer tijd en moeite dan leren skaten). En op de Nederlandse computer was het leuk om stiekem allerlei instellingen te veranderen. Met als gevolg dat een 'heel snel spelletje met de race auto' veranderde in een 'spelletje met een hele, slome en langzame (race)auto…'.
Vlad (links) en Alosja (rechts).
Vlad was een heel andere jongen. Hij kon met alles wat nieuw voor hem was goed spelen, maar wanneer het nieuwtje eraf was, had hij niet meer de rust om te spelen. Hij zocht onze aandacht in een stuk aanhankelijkheid. Zo liep hij de eerste zondag tijdens een lange wandeling al hand in hand met Rob. Soms was hij ontzettend stoer en liep breedgeschouderd en met de borst vooruit voor ons. Het volgende moment was hij weer het kleine jongetje dat bij ons een knuffel kwam halen. Een mooi moment was, toen hij later tijdens een wandeling in de Biesbosch alle namen van iedereen uit ons gezin opnoemde en er Alosja Koppelaar en Vlad Koppelaar aan toevoegde. Zo hoorden ze er helemaal bij.
Dat erbij horen hield ook in dat regels die voor onze kinderen golden voor deze jongens hetzelfde waren. Afdrogen bijvoorbeeld was niemands favoriete bezigheid. Ook Alosja en Vlad hadden al snel door dat ze de beurten in elkaars schoenen konden schuiven.Wij moesten dus eerlijk bijhouden wie er aan de beurt was. Meestal schreven we het zelfs op, zodat er echt geen discussie meer over kon ontstaan. Om de jongens op tijd in bed te krijgen, te houden en stil en met het licht uit op een fatsoenlijk tijdstip in slaap te krijgen, hebben we zelfs een briefjessysteem bedacht. Zo konden zij afhankelijk van hun gedrag tijd verdienen. Dat werkte perfect! Zij wisten waar ze aan toe waren en wij ook.
We zouden nog veel meer verhalen kunnen vertellen, maar dan wordt dit stukje een heel boek. Nog wel enkele bijzonderheden op een rijtje.
| - |
Alosja hield echt niet van knuffelen, maar ik heb twee keer spontaan (!) een kus van hem gekregen.
|
| - |
Stoeien met Rob is voor onze kinderen iets heel normaals. Alosja en Vlad dachten eerst dat het serieus was. Toen ze eenmaal doorhadden dat wij het voor de lol deden, vonden ze het geweldig. Rob deed het, maar niet meer met iedereen tegelijk... |
| - |
Onze Russische jongens zijn een kei in opdrukken. Dat werd ook zeer regelmatig gedemonstreerd.
|
| - |
Voor het slapengaan lezen uit de kinderbijbel. Met z'n drieën zittend op één bed en dan ook nog om de beurt hardop moeten lezen. Dat was eerst vreemd, maar bleek uiteindelijk toch zo leuk dat ze er dagelijks zelf om vroegen
|
| - |
…en zo kunnen we nog lang doorgaan….
|
Zaterdag 27 oktober hebben we onze jongens na een intensieve periode weer op de bus gezet en uitgezwaaid. De één wilde echt naar huis, de ander was wat minder enthousiast…
Voor ons is het een tijd van ups en downs geweest. Als gezin waren we blij dat we er vooraf uitgebreid over gesproken hadden. Het is niet iets wat je zomaar even doet, zeker niet wanneer je al met z'n zessen bent en er dus al regelmatig rekening gehouden moet worden met verschillende belangen.
Het was toch zeker de moeite waard: we hebben ze een paar maanden in een goede omgeving een fijne tijd kunnen bieden. Onze kinderen hebben er van geleerd dat wij het hier in Nederland goed hebben: qua milieu, wonen, eten, gezinssituatie enz. Ze hebben nu van dichtbij gezien dat niet iedereen op deze wereld dit automatisch heeft.
Wel vragen wij ons af hoe de jongens het ervaren hebben en hoe het verder met hen gaat. Hoe praten zij over een jaar of vijf over deze periode? De tijd zal het leren …
Na het vertrek was bij ons het meeste weer snel normaal. Maar we hebben er allemaal in ons hart twee 'eigen' Russische jongens bij, die tijdelijk een deel van ons gezin en ons leven uitmaakten.
Rob, Arianne, Celine, Dorinda, Kars en Stef Koppelaar.
Als ik in één woord moet zeggen hoe wij het ervaren hebben om 2 Russische jongens voor 7 weken in huis te hebben gehad, kan ik zeggen het was GEWELDIG.
Natuurlijk ook wij hebben af en toe wat moeilijkheden of ergernissen gekend, maar dat vind ik niet meer dan normaal, twee jongens uit een totaal andere wereld, samenleving, met andere waarden en normen, opvoeding, gewoontes. Maar prachtige kereltjes, waar je voor mag zorgen en een fijne tijd moet geven, en als ik terugkijk is dat aardig gelukt.
Veel was daar eigenlijk niet voor nodig, zeker in het begin vonden ze alles mooi, en geweldig. Je maakte ze met een beetje aandacht en een spelletje al blij, en de uitjes in het weekeind naar het strand waren echt onvergetelijk voor ze, ravotten en spelen, zelfs het water nog in al was het begin oktober.
Varen met een bootje en vissen vangen, alhoewel daar snel de lol vanaf was omdat ze de gevangen vis van mij terug in de vijver moesten gooien, in plaats van in de pan.
Voetballen bij de Heerjansdamse vereniging en apekooien bij de laatste gymles voor de vakantie.
Zeven fijne weken voor alle partijen, ook ik zag er tegenop toen ze bijna kwamen, waar ga ik aan beginnen dacht ik die laatste dagen. Maar hoewel ik er alleen voor dacht te staan, hebben mijn 2 jongste kinderen er enorm veel energie en enthousiasme in gestoken.
Wat ikzelf een fijn gevoel vind is dat je daadwerkelijk iets hebt kunnen betekenen voor een ander, je kunt geld geven aan iedere stichting en collecte, maar nu ervaar je je eigen hulp, en kun je eventueel deze gezinnen met pakketjes blijven steunen.
En de herinnering in ons gezin hoop ik dat voor deze twee jongens nog heel lang zal blijven, ze hoorden er echt bij.
Voor mij en mijn kinderen is het 7 weken inzet geweest, maar wat is 7 weken op een heel jaar?
Nelleke, Marten en Jolijn de Roest
Ook wij waren één van de gezinnen die in de periode van 5 september t/m 27 oktober 2007 2 Russische kinderen te gast hadden.
Op de dag van aankomst waren we best gespannen: welke kinderen zouden we 'krijgen'?
Het bleken 2 hele leuke meiden te zijn: Marina en Natasja.
Natuurlijk moesten zij de eerste paar dagen erg aan ons en de Hollandse gewoontes wennen en wij aan hen. Maar al vlug kwamen ze los en werden ze steeds meer een deel van ons gezin.
Omdat ze van maandag t/m vrijdag 'gewoon' naar school gingen draaide ons gezin die dagen 'gewoon' volgens het gebruikelijke programma, maar in de weekenden en vooral in de herfstvakantie hebben we ook veel leuke uitstapjes gemaakt. Zo gingen we één van de eerste zondagen naar het strand: wat een belevenis als ze voor het eerst van hun leven de zee zien en er natuurlijk in gaan!
Ook zijn we met vrienden van ons naar Duinrell geweest: weer een belevenis apart: wat voor onze kinderen 'gewoon een draaimolen' is, is voor Marina en Natasja een feest! En ook de botsautootjes zijn ze niet uit te slaan. Voor hen geen achtbanen en andere spectaculaire attracties maar lekker op de trampoline en in de zweefmolen.
Thuis beleefden ze veel plezier aan smeltkralen, kleurplaten en ander knutselmateriaal.
Ook hebben ze leren skaten en deden we spelletjes zoals Twister, Memory en het Apenspel.
Het meeste Hollandse eten ging er ook goed in. Vooral de hagelslag en de toetjes (alle soorten vla en yoghurt door elkaar) vielen in de smaak en ook de bananen waren niet aan te slepen.
Samen giechelden ze heel wat af en werden we regelmatig voor de gek gehouden en gekieteld.
In het begin verliep de communicatie wel wat moeizaam, met veel gebaren en de hele dag het woordenboek in de aanslag. Na verloop van tijd bleven de dagelijkse woordjes Russisch wel hangen en zij leerden ook wat Nederlandse.
Het enige wat ze niet zo leuk vonden was als ze mee moesten naar een voetbal- of korfbal-wedstrijd van onze kinderen. Een uurtje langs de lijn was net te doen als ze hun barbies mee mochten nemen of als we in de rust iets lekkers gingen eten.
Verder hebben ze nog een stuk of 5 verjaardagen in onze familie meegemaakt en dus vaak patat gegeten, wat ze niet erg vonden!
D.m.v. de vele foto's die we in die 8 weken gemaakt hebben zijn de herinneringen ook op papier vastgelegd. Hieronder zie je een foto uit de bijna 250 foto's die ze meegekregen hebben.
Al met al denken we dat ze hier wel een leuke tijd gehad hebben. Wij (Dolf, Christine, Ruud, Tom en Leonie Reijenga) hebben er in ieder geval erg van genoten!
Zaterdag 27 oktober gaan we met een bus vol kinderen da moi (naar huis)! De meeste hebben er zin in maar sommige helaas niet. En dat maakt het wel extra moeilijk. Zowel in de bus als buiten op straat wordt er gehuild, want wat zullen ze elkaar gaan missen! Als we nog maar net op onze stoelen zitten komt de buschauffeur langs met tabletten tegen wagenziekte. Maar helaas niet bij iedereen helpt dat goed. Er zijn al heel snel drie "spugers". Dit is de aanleiding tot een algemeen eet en drink verbod wat ons opgelegd wordt door de juf. Haar idee is: wat je niet eet of drinkt komt er ook niet meer uit. Ze heeft daar natuurlijk wel gelijk in maar van niet eten en drinken kan je ook behoorlijk beroerd worden. Uiteindelijk mochten we toch wat eten en drinken maar…………..met mate!
De kids vermaken zich prima in de bus met hun barbies, computerspelletjes, lego en ik-weet-niet-wat allemaal. Af en toe draaien we een filmpje en als de bus stopt gaan we verplicht met z'n allen in de rij naar het toilet. Daar doen we dan gelijk onze gymnastiekoefeningen: hoofd, schouders, knie en teen, knie en teen. Nou ja, "we" de meiden dan want de jongens kijken ons aan alsof we niet helemaal meer in orde zijn.
Vlad is ondertussen echt ziek geworden. Hij heeft de waterpokken en ligt met koorts op een provisorisch bedje achter in de bus. Als het donker wordt kruipt iedereen onder een geel dekentje en wringt zich in één of andere bocht om de nacht door te komen. De kids slapen aardig maar wij doen geen oog dicht.
Zondagochtend zijn we al vroeg bij de Pools-Witrussische grens. De meeste kinderen worden nu wat hieperdepieper want nu zijn we er toch wel bijna. Nadat we wat formulieren ingevuld hebben en we een verzekering hebben afgesloten voor één euro kunnen we weer verder.
Al hoewel het toch nog wel even duurt gaan de meiden alvast hun haar doen want je moet er natuurlijk wel goed uit zien straks als je opgehaald wordt. Daarna heffen we de Wit-Russische variant van: "We zijn er bijna" aan. De tekst is niet moeilijk dus wij kunnen ook snel mee zingen: Da da da, da da da moi, da da da, da da da moi enzovoorts enzovoorts.
Het is heerlijk om die koppies te zien stralen, ze zijn bijna thuis.
De eerste borden met Pruzjany wijzen ons de weg voor de laatste kilometers. En dan……………………
Daar staan ze, de papa's en mama's en de baboeska's! Dikke tranen, bloemen, knuffels, heerlijk om weer thuis te zijn. Maar het is zo dubbel, want er gaan ook kinderen naar huis waarvan je weet dat ze in de problemen terecht komen. We nemen afscheid van de kinderen met een traan en met een lach. Daswiedanja lieve schatten, bedankt voor alles, bedankt voor die onvergetelijke tijd die jullie ons hebben gegeven. We hopen en bidden dat het jullie goed mag gaan!
Karin en Mariska
De werkgroep Zwijndrecht ondersteunt landbouwprojecten van 3 scholen. Wij bekostigen de aanschaf van zaai- en pootgoed voor aardappels, wortelen, kool, rode bieten en komkommers. De scholen krijgen vier keer per jaar controle c.q. begeleiding vanuit de landelijke organisatie en van een specialist, Alexander Pastojelko.
De resultaten van de landbouwprojecten in 2007 van de scholen Sugopol, Rovbitsk en Murava staan hieronder vermeld met de opbrengst in kilo's, euro's en de rapportcijfers. Deze projecten waren zeer geslaagd en hebben geresulteerd in een flinke oogst, waardoor de scholen de afgelopen winter voldoende aardappels en groenten voorradig hadden om de kinderen elke dag van een warme maaltijd te voorzien.
| Sugopol | Rovbitsk | Murava | Totaal |
| Opp.tuin in ha | 0,41 | 0,56 | 0,33 | 1,30 |
| Oogst in kilo's | 5.171 | 11.751 | 3.775 | 20.697 |
| Opbrengst in euro's | 1.018,88 | 1.614,32 | 584,19 | 3.217,39 |
| Eindrapportcijfer | 8 | 8 | 7 | |
begeleiding landbouwproject
Hieronder staat de oogst onderverdeeld in kilo's aardappels en de verschillende groenten voor de drie scholen:
| Sugopol | Rovbitsk | Murava | Totaal |
| Aardappelen | 700 | 450 | 600 | 1.750 |
| Witte kool | 600 | 1.454 | 1.510 | 3.564 |
| Wortelen | 1.928 | 1.174 | 410 | 3.512 |
| Rode Bieten | 1.051 | 7.532 | 445 | 9.028 |
| Komkommer | 354 | 420 | 450 | 1.224 |
| Uien | 538 | 721 | 360 | 1.619 |
| Totale oogst | 5.171 | 11.751 | 3.775 | 20.697 |
Hieronder staan nog twee leuke foto's waar de Russische kinderen hard aan het werk zijn op het land.
Op 30 april gaan we met een gezelschap van 25 personen, waaronder 10 kinderen, met de trein naar Belarus. We hebben op de heenreis bijna een complete wagon voor ons zelf en het leuke is, dat we al in Utrecht op de Russische trein stappen en tot Brest kunnen blijven zitten/liggen. Een eenvoudiger manier om er te komen is er niet. Terug wordt het wat ingewikkelder en moeten we een keer of 6 overstappen, maar dan zijn we alweer bijna thuis en kunnen we daarna lekker onder de douche!
Er zijn erbij, die al eerder meegeweest zijn, sommigen zelfs 12 jaar geleden voor het laatst. De banden met de kinderen van de groep van 1995 worden weer aangehaald. Verschillende van deze kinderen zijn inmiddels zelf al ouder(s) geworden. Dat voelt toch een beetje als je eigen kleinkind.
Voor een aantal gastouders is het de allereerste keer en dat is een heel avontuur! In de volgende Plamja vertellen zij over hun belevenissen.
|
|
